Arkasına dönüp bakmasa bile, orada olduğunu hissediyordu.
Bu bir kesinlik değildi.
Buna güven demek için henüz çok erkendi. Ama bu, tamamen bir huzursuzluk da değildi. Barış, Göreme’nin sabahındaki yokuşlu yolda yürürken, sırtının biraz gerisinde bir varlık hissediyordu.
Beyaz köpek onu takip ediyordu.
Ne çok yakın.
Ne çok uzak.
Yaklaşık on adım geride.
Bu mesafe, düne kadar aralarında olan mesafeden farklıydı. Aşk Vadisi’nde ya da Zelve’de gördüğünde aralarında duran görünmez bir duvar gibi değildi. Yeraltı şehrinde ona dokunmadan hemen önceki, nefesini kesen mesafe de değildi.
Şimdi, birlikte yürünebilecek bir mesafeydi.
Göreme kasabası yavaş yavaş uyanıyordu. Bir pansiyonun önünde biri sandalyeleri dışarı çıkarıyordu. Küçük bir dükkanın kepengi açılıyor, metalin sesi taş döşeli yolda yankılanıyordu. Ekmek kokusu sabah havasına karışıyor, uzaktan bir çay bardağının tabağına değme sesi geliyordu.
Turistler hâlâ azdı.
Balonları izlemeye gidenlerin dönmesi için biraz erkendi ve kasabada günün başlangıcına ait bir boşluk hâlâ kalmıştı.
Barış o boşluğun içinde yürüyordu.
Köpeğin peşinden gitmiyordu.
En büyük fark buydu.
Şimdiye kadar köpek her ortaya çıktığında, Barış onu gözleriyle takip etmişti. Kaybolmadan önce gerçekten orada olduğunu görmek istemiş, yaklaşmaya çalışmış ve bir anlam aramıştı.
Ama bu sabah farklıydı.
Kendi isteğiyle yürümeye başlamıştı.
Köpek de onun ardından geliyordu.
Sadece bundan ibaretti, ama yine de Barış’ın içinde bir şey sessizce değişiyordu.

Yokuştan aşağı inip kasabanın kenarına doğru ilerledi. Taş pansiyonlar yavaş yavaş azaldı ve kuru toprak yol görünmeye başladı. Kaya duvarları sabah ışığını alıyor, yer yer soluk bir altın rengine bürünüyordu. Rüzgar hafifti, yalnızca ayaklarının dibindeki kum biraz hareket ediyordu.
Barış yalnızca bir kez arkasına baktı.
Köpek oradaydı.
Beyaz bedeni sabah ışığının içinde, sessizce yürüyordu.
Göz göze geldiklerinde köpek durdu.
Barış da durdu.
Hiçbir şey söylemediler.
Bu yeterliydi.
O sessizliğin içinde, düne kadar olandan biraz daha yumuşak bir şey vardı.

Barış yeniden yürümeye başladı.
Köpek de yürümeye başladı.
Aynı hızda değillerdi.
Tam olarak yan yana da yürümüyorlardı.
Yine de yolun üzerinde iki farklı adım doğmuştu.
Barış bunu fark ettiğinde, göğsünün derinliklerinde nefesini kısa bir an tuttu.
Birlikte yürümek, belki de yalnızca yan yana yürümek demek değildi.
Aynı hızda yürümek ya da aynı şeylere bakmak da değildi.
Arkana döndüğünde, hâlâ orada olması.
Sadece bu bile yolu biraz değiştiriyordu.
Yolun ilerisinde vadiye doğru uzanan dar bir patika vardı. Turistlerin yoğun olduğu yoldan biraz ayrılan, kuru kayaların ve alçak otların arasından geçen bir yoldu. Belki haritada gösteriliyordu. Ama yalnızca haritaya bakarak anlaşılamayacak şekilde kıvrılıyordu.

Babasının haritası da böyle yolları biliyor muydu acaba.
Barış birden bunu düşündü.
Ankara’daki evde bulduğu eski harita.
Daire içine alınmış Nevşehir.
Doğuya doğru uzanan çizgi.
Yazılmamış olan varış yeri.
…afa.
/04.
O parçalar cevap değildi.
Ama Barış’ı buraya kadar getirmişlerdi.
Ve şimdi, beyaz köpek biraz gerisinde yürüyordu.
Babasının izlerini takip ediyor olması gerekiyordu, ama farkına varmadan yolu kendi ayaklarıyla seçmek zorunda bırakılmıştı.
Bu tuhaftı.
Köpek öncülük etmiyordu.
Barış’ın önüne geçip ona yolu göstermiyordu.
Kararsız kaldığında havlamıyordu.
Sadece Barış yürürse yürüyordu.
O durursa duruyordu.
Geri dönmeye kalkarsa, ileriye bakıyordu.
Bunların hiçbiri bir emir değildi.
Bir soruydu.
“Sen ne yapacaksın?”
Köpeğin sessizliğinde yalnızca bu soru vardı.
Barış durdu.
Yol ikiye ayrılıyordu.
Sağa giderse kasabaya dönen geniş yol.
Sola giderse vadiye doğru inen dar yol.
İkisi de doğru gibi görünüyordu.
İkisi de yanlışmış gibi görünüyordu.
28. Bölüm’de, bir yol ayrımının önünde durmuştu.

“Peşinden gitmek mi, geri dönmek mi?”
O zamanlar köpeği hâlâ kendisinin dışında bir varlık olarak görüyordu. Uzakta duran beyaz bir gölge. Anlam veremediği bir huzursuzluk. Yaklaşırsa kaybolacakmış gibi duran bir şey.
Şimdi farklıydı.
Köpek hemen arkasındaydı.
Yine de ona cevap vermiyordu.
Barış sağdaki yola baktı.
Kasabaya dönebilirdi.
Pansiyona dönüp çay içebilir ve hiçbir şey olmamış gibi davranabilirdi. Yeraltı şehrini de, köpeği de, parmak uçlarında kalan sıcaklığı da yavaş yavaş bir rüyaya dönüştürebilirdi.
Sonra soldaki yola baktı.
Vadiye inen yol.
Sabah ışığı hâlâ yumuşaktı. Kayaların gölgeleri uzundu ve yolun ilerisi biraz karanlıktı. Orada ne olduğunu bilmiyordu.
Barış arkasına döndü.
Köpek oradaydı.
Bu kez durmadı.
Sadece sessizce Barış’a baktı.
Bekliyor gibiydi, ama beklemiyordu.
Acele ettiriyor gibiydi, ama acele ettirmiyordu.
Barış o gözlere bakarken, hafifçe gülümseyecek gibi oldu.
Belki de bu köpek cevabı biliyordu.
Ama cevabı ona vermeye hiç niyeti yoktu.
Barış bunu biraz olsun anlamış gibi hissetti.
Barış yönünü soldaki yola çevirdi.
Bir adım.
Kuru toprak ayakkabısının altında hafifçe ses çıkardı.
Köpek hemen hareket etmedi.
Barış bir adım daha attı.
Ardından, arkasından ayak sesleri geldi.
Hafif, sessiz ayak sesleri.
Arkasına dönmesine gerek yoktu.
Oradaydı.
Bu yeterliydi.

Vadiye giden yol, kasabanın seslerini yavaş yavaş geride bırakıyordu. Dükkanların sesi, arabaların sesi, insanların sesi. Onların yerine rüzgarın kayalara dokunma sesi yaklaşmaya başladı. Ayaklarının dibindeki küçük taşlar yuvarlandı ve uzakta bir kuş kısa bir ses çıkardı.
Barış yürürken babasını düşündü.
Babası da böyle yollarda yürümüş müydü acaba.
Biriyle birlikte.
Yoksa yalnız mı.
Eğer yalnızsa, sırtının arkasında ne vardı acaba.
Rüzgar mı.
Pişmanlık mı.
Adı olmayan bir şey mi.
Sorular çoğaldı.
Ama garip bir şekilde yürüyebiliyordu.
Daha fazla cevabı olduğu için değil.
Arkasında kaybolmayan bir varlık olduğu için.
Biraz ileride yol hafifçe kıvrıldı.
İleride sabah ışığı vadinin duvarına düşüyordu. Beyaz ile kırmızı arasında bir renge sahip kayalar sessizce duruyordu. Sanki binlerce yıldır oradaydılar, ama aynı zamanda bugün ilk kez ortaya çıkmış gibi görünüyorlardı.
Barış durdu.

Köpek de biraz gerisinde durdu.
Bu kez arkasına dönmedi.
Sadece önüne bakarak konuştu.
“…Geleceksen, gel.”
Bu sözler köpeğe söylenmişti.
Ama aynı zamanda kendi kendisine de söylenmişti.
“Geleceksen, gel.”
Korku da.
Geçmiş de.
Babasının sessizliği de.
Bundan sonra öğreneceği şeyler de.
“Hepsi, gelecekseniz gelin.”
Köpeğin ayak sesleri biraz daha yaklaştı.
Yine de onun yanına gelmedi.
Barış’ın biraz gerisinde durdu.
Şimdi bu mesafe, garip bir şekilde onu rahatsız etmiyordu.
Barış ilk kez o köpeğin peşinden gitmedi.
Yine de köpek kaybolmadı.

