Barış ve Noah– category –

Noah, Zelve Vadisi’nin dar çıkışında durup sessizce arkasına baktı. Yol açıktı ama Barış ilerleyemedi. Bazı mesafeler yalnızca yürüyerek aşılamaz.

The valley seemed empty, yet it felt as if someone had just left. Aynı köpek. Bu söz, Barış’ın içinde hâlâ sese dönüşmemişti. Zelve’nin çökmüş mağara geçidinden çıkınca ışık birden genişledi. Dar bir yerden dışarı çıktığı için mi, gökyüz...

Zelve’nin sessiz tünellerinde sesler geç geliyor, mesafeler yerinde durmuyor ve tanıdık bir köpek gölgelerde bekliyor. Gerçeklik yavaşça kayarken, Barış henüz yüzleşmeye hazır olmadığı bir gerçeğe doğru bir adım daha atıyor.

Zelve harabelerinin sessizliğinde Barış, orada olmaması gereken izlerle karşılaşır. Noah onu terk edilmiş taş yapıların derinliklerine götürürken, hafıza ile gerçeklik arasındaki sınır yavaş yavaş çözülmeye başlar.

Love Vadisi’nin sessizliğinde Barış sonunda gizemli köpeğin bakışlarıyla karşılaşır. Korku, hatıralar ve cevaplanmamış sorular arasında, onu geri dönüşü olmayan bir adıma götüren yol biraz daha netleşir. スラッグ

Barış o sabah bir şeyi anladı. Gerçeği bilmiyordu değil. Ona hiç söylenmemişti.

Köpek kaçmadı. Love Valley’nin sessizliğinde Barış, yaşlı bir adamdan tuhaf bir söz duyar: “İnsanlar o köpeği izlemez. Köpek insanları izler.” Merak ve tedirginlik arasında kalan Barış, bir adım daha ileri gider.

The landscape revealed nothing, yet it seemed to remember. Mesafe, yürüdükçe değişmeliydi. Barış kuru yolun üzerinde dururken bunu düşünüyordu. Love Valley sabahı, dünden biraz daha beyazdı. Kaya sütunlarının çizgileri ışığın içinde eriy...

Barış, Aşk Vadisi’nde gizemli köpekle bir kez daha karşılaşır. Vadinin sessizliği, yaşlı bir adamın sözleri ve açıklanamayan bir his, onu gördüklerinin gerçekten ne olduğunu sorgulamaya iter.

Sabah her şeyi açıklamayı kolaylaştırmalıydı. Ama uzaktan gelen bir havlama, göz ucuyla görülen bir gölge ve küçük bir kâğıt parçası, Barış’ı cevaplayamadığı bir soruya yeniden yaklaştırdı.