An original photograph taken by the author inside Derinkuyu Underground City, where silence seems to hold an unseen presence.
Varlık, sesten önce geliyordu.
Barış bunu o an anladı.
Bir şey duymamıştı.
Bir şey görmemişti.
Ama oradaydı.
Yeraltının karanlığı, az öncekinden daha derindi.
Derinkuyu’nun geçitleri daralıyordu.
Taş duvarlar omzuna değecek kadar yakındı.
Tavan alçaktı.
Her nefeste, kendi soluğu geri dönüyordu.
Barış taş kapının önünde duruyordu.
Az önce gördüğü kısa çizikler.
Avucundaki küçük parça.
Ve arkadan yaklaşan o tırnak sesi.
Hiçbiri bitmemişti.
Yukarıya çıkan yolu biliyordu.
Birkaç adım geri…
İnsan sesi var.
Rehberin anlatımı.
Ayak sesleri.
Işık.
Ama ayakları kıpırdamadı.
Barış karanlığa baktı.
İlk bakışta sadece karanlıktı.
Ama bakmayı sürdürdükçe…
Oradan bir şeyin geri baktığını hissetti.
“Orada mısın…”
Ses çok küçüktü.
Cevap yoktu.
Ama sessizlik…
yer değiştirdi.
Barış kendi sözünden irkildi.
Kime söylediğini bilmiyordu.
Babaya mı.
O köpeğe mi.
Yoksa bu yerin kendisine mi.
Duvarlarda eski isler vardı.
Yüzlerce yıl önce burada ateş yakılmıştı.
Birileri nefesini tutmuştu.
Çocuğunu sarmıştı.
Dışarıdaki ayak seslerinin geçmesini beklemişti.
Saklanmak için bir yer.
Korunmak için bir yer.
Yaşamak için… sesin kesildiği bir yer.
O sessizliğin içinde, babasının gölgesi de vardı sanki.
Babası… kaçıyor muydu.
Yoksa birini mi koruyordu.
Cevap yoktu.
Barış avucunu açtı.
Parça, karanlıkta neredeyse görünmüyordu.
Ama dokusu hâlâ oradaydı.
Parmak uçlarında.
Bunu götürse…
belki bir şey anlardı.
Fotoğrafını çekse…
birine gösterebilirdi.
Araştırsa…
bir anlam bulabilirdi.
Ama yapmak istemedi.
Burada bulduğu şey…
yukarı çıktığı anda değişecekmiş gibi geldi.
Barış parçayı tekrar taş kapıya yaklaştırdı.
Yerine koymak için değil.
Sadece… orada durmasını görmek için.
Tam o sırada—
Geçidin içinde hava kıpırdadı.
Rüzgâr değildi.
Burada rüzgâr yoktu.
Ses de değildi.
Ama bir şey… yaklaşmıştı.
Barış’ın bedeni dondu.
Taşın soğuğu ayağından yükseldi.
Parmakları sertleşti.
Boğazı kurudu.
Korkuydu.
Ama sadece o değildi.
Tanıdık bir şey de vardı içinde.
Ankara’daki evde, babasının ayakkabılarını gördüğü an.
Annesinin sözünü yuttuğu o sessizlik.
Vadide uzaktan izleniyormuş gibi hissettiği an.
Hepsi… buraya dönmüştü.
Barış yavaşça döndü.
Geçit boştu.
Kimse yoktu.
Ama karanlığın alçak bir yerinde…
bir şey diğerlerinden daha yoğundu.
Gözle seçilmiyordu.
Ama bedeni biliyordu.
Oradaydı.
Barış bir adım geri çekildi.
Kaçmak için değil.
Mesafeyi görmek için.
Karşı taraf da hareket etmedi.
Görmüyordu bile.
Ama yine de… hareket etmediğini biliyordu.
Barış nefesini toparladı.
“Bana… ne göstermek istiyorsun?”
Söz ağzından çıkar çıkmaz, göğsü hafifçe sızladı.
Neden “göstermek” demişti.
Neden “saldırmak” ya da “kovalamak” değil.
Bilmiyordu.
Ama bir şey kesindi.
Bu varlıkta düşmanlık yoktu.
Yine de korkutuyordu.
Ve o korkuya rağmen…
ondan uzaklaşamıyordu.
En garip olan buydu.
Geçidin içinde hafif bir ses duyuldu.
Taşa değen bir tırnak gibi.
Bir kez.
Barış gözlerini kıstı.
Hiçbir şey görünmüyordu.
Ama ses… dünkünden daha yakındı.
Ve bu kez, sesin ardından boşluk kalmadı.
Bir varlık kaldı.
Taşların arasında, alçakta…
sessizce yaşayan bir şey gibi.
Barış parçayı sıktı.
Götürmek mi.
Bırakmak mı.
İlerlemek mi.
Dönmek mi.
Büyük bir karar değildi.
Sadece bir adım.
Ama o adım…
başka her şeyle bağlıydı.
Babaya yaklaşmak.
Bu varlığa yaklaşmak.
Kendisinden kaçtığı şeye yaklaşmak.
Hepsi aynı adıma dönüşmüştü.
Barış yavaşça ilerledi.
Bir adım.
Taş, ayakkabısının altında ses verdi.
Karanlıktaki varlık kaçmadı.
Bir adım daha.
Bu kez… karşıdan bir şey döndü.
Tırnak sesi değildi.
Ayak sesi de.
Sadece…
ağır bir sessizliğin yer değiştirmesi.
Barış durdu.
Karanlığın alçak bir yerinde…
ince bir şekil belirmiş gibiydi.
Belki ışıktı.
Belki göz yanılması.
Ama orada… bir nefes vardı.
Büyük değildi.
Hızlı değildi.
Sakin.
Bekleyen bir nefes.
Barış’ın içindeki korku…
şekil değiştirdi.
Hâlâ korkuydu.
Ama artık sadece o değildi.
Kaçmadan baktı.
Uzun sürdü gibi geldi.
Belki sadece birkaç saniyeydi.
O sırada, uzaktan insan sesi geldi.
Turistler.
Gülüşler.
Rehberin sesi.
Bu sıradan sesler…
burayı daha da yabancı yaptı.
İnsanların dünyası yakındı.
Ama Barış… onun dışında duruyordu.
Parçayı cebine koydu.
Götürmek için değil.
Bırakamadığı için.
Sonra tekrar baktı.
Varlık hâlâ oradaydı.
Sessizce…
onun bir sonraki adımını bekliyordu.
Barış yavaşça nefes verdi.
“Tamam…”
Ne anladığını bilmiyordu.
Ama o kelime çıktığı anda—
Karanlıkta bir şey hareket etti.
Bu kez gördü.
Hâlâ bir şekil değil.
Hâlâ bir isim yok.
Ama artık…
“bir şey” değildi.
“birisi”ydi.
