Barış ve Noah– tag –

Ankara'dan ayrılan Barış, Göreme'ye ulaşır. Sessiz taş vadilerinin ve yabancı gölgelerin arasında, henüz görünmeyen bir şeyin onu beklediğini hissetmeye başlar.

Barış, Ankara otogarında bir bileti eline aldığında, artık geri dönemeyeceğini hisseder. Sessiz bir gölge, eski bir harita ve tek bir kelime onu bilinmeyen bir yolculuğa çağırır.

Ankara’nın sessiz tepelerinde Barış ilk kez gitmenin ağırlığını hissetti. Rüzgâr yalnızca arkasından esiyordu ve şehir aşağıda sessizce uzaklaşıyordu.

Barış, Hamamönü’nün sessiz taş sokaklarında yürürken içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk hissetmeye başlar. Ankara’nın sakin öğleden sonrasında, zihnindeki sessizlik yavaşça çatlamaya başlıyordu.

Barış, Ankara’daki sessiz eve geri dönerken paslı kapının ve sabahın içinde babasının hatırasını ve kaybolmayan köpeğin gölgesini yeniden hisseder.

Ulus’un sessiz sabahında Barış istasyona doğru yürürken, ilerlemek mi yoksa geri dönmek mi istediğine hâlâ karar veremiyordu.

Kızılay’daki kalabalığın içinde herkes bir yere gidiyordu. Yalnızca Barış, hangi yöne ilerlemesi gerektiğini hâlâ bilmiyordu.

Kızılay’ın durmadan akan kalabalığında Barış bir an durdu. Şehir hareket etmeye devam ederken, sanki yalnızca o yerinde kalmış gibiydi.

Ankara’nın sessiz sabahında Barış, babasının geride bıraktığı sessizliği yavaş yavaş fark etmeye başlar.

Ankara’daki sessiz dairede yıllardır bastırılan duygular sonunda ortaya çıkmaya başladı. Sessizlik, öfke ve geçmişin gölgesinde Barış ile Deniz ailelerinin eksik kalan yanlarıyla yüzleşti.