Barış ve Noah– tag –

Göz göze gelmeden önce bile izlendiğini biliyordu. Derinkuyu’nun karanlık geçidinde Barış, sessizce bekleyen köpekle ilk kez göz göze gelir. Korkunun içine, henüz adı konmamış küçük bir güven duygusu karışmaya başlar.

Derinkuyu yeraltı şehrinin sessizliğinde Barış, artık orada gerçekten bir varlığın bulunduğunu hissetmeye başlar. Kimsenin olmadığı koridorlarda kalan izler ve babasının anıları birleşirken, karanlık yavaş yavaş farklı bir anlam kazanmaktadır.

Derinkuyu yeraltı şehrinin sessizliğinde Barış, görünmeyen bir varlığın izlerini hissetmeye başlar. Taş kapı, avucundaki taş parçası ve karanlığın ardındaki bilinmeyen... Sessiz gerilim ile babasının anıları bu bölümde iç içe geçiyor.

Barış, Derinkuyu yeraltı şehrinin sessiz koridorlarında babasının bıraktığı izleri takip eder. Karanlığın içindeki görünmeyen bir varlık, onu geri dönülmez bir seçimin eşiğine getirir.

Derinkuyu Yeraltı Şehri’nin sessizliğinde Barış, taş duvarda yazıya benzeyen gizemli bir iz fark eder. Bu iz babasının geçmişine mi aittir, yoksa yalnızca bir tesadüf müdür? Cevaplardan çok yeni sorular doğuran sessiz bir keşif başlar.

Barış yeniden Derinkuyu Yeraltı Şehri'ne döner ve eski bir duvara kazınmış gizemli bir işaret keşfeder. Babasının geçmişine ait parçalar yavaş yavaş birleşirken sessiz yeraltı şehri onu daha derin bir gizemin içine çeker.

Derinkuyu Yeraltı Şehri'nin sessizliğinde Barış babasının izlerini takip ediyor. Yeraltının derinliklerine indikçe, unutulmuş gerçek yavaşça ortaya çıkmaya başlıyor.

Zelve’nin sessiz tepelerinde Barış artık şüphe ile kesinlik arasındaki çizgiyi görebiliyordu. Köpek hâlâ oradaydı ve güneş batarken her şey değişmeye başlıyordu.

Noah dar geçidin sessizliğinde durdu. Barış, Zelve'nin unutulmuş yollarında ilerledikçe geçmişin izleri hafıza ile gerçeğin arasındaki sınırı yavaşça belirsizleştirmeye başladı.

Noah, Zelve Vadisi’nin dar çıkışında durup sessizce arkasına baktı. Yol açıktı ama Barış ilerleyemedi. Bazı mesafeler yalnızca yürüyerek aşılamaz.