Barış ve Noah– tag –

Göreme'nin dar kaya yollarında yürüyen Barış, görünmeyen bir bakışın kendisini izlediğini hisseder. Sessizlik, gizemli bir çocuk ve taşların arasında saklanan bir varlık onu vadinin daha derinlerine çağırır.

Barış, Göreme’nin sessiz taş sokaklarında yankılanan ayak seslerinin peşine düşer. Karanlık bir mağara girişi, yaşlı bir kadının sözleri ve silinmeye yüz tutmuş izler, onu açıklayamadığı bir varlığın gölgesine biraz daha yaklaştırır.

Göreme'nin kaya evlerinde, Barış babasının haritasındaki işaretle aynı noktayı bulur. Sessiz yeraltı girişinden gelen ayak sesleri, unutulmuş anılarla bugünün arasındaki sınırı yavaşça silmeye başlar.

Ankara'dan ayrılan Barış, Göreme'ye ulaşır. Sessiz taş vadilerinin ve yabancı gölgelerin arasında, henüz görünmeyen bir şeyin onu beklediğini hissetmeye başlar.

Barış, Ankara otogarında bir bileti eline aldığında, artık geri dönemeyeceğini hisseder. Sessiz bir gölge, eski bir harita ve tek bir kelime onu bilinmeyen bir yolculuğa çağırır.

Ankara’nın sessiz tepelerinde Barış ilk kez gitmenin ağırlığını hissetti. Rüzgâr yalnızca arkasından esiyordu ve şehir aşağıda sessizce uzaklaşıyordu.

Barış, Hamamönü’nün sessiz taş sokaklarında yürürken içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk hissetmeye başlar. Ankara’nın sakin öğleden sonrasında, zihnindeki sessizlik yavaşça çatlamaya başlıyordu.

Barış, Ankara’daki sessiz eve geri dönerken paslı kapının ve sabahın içinde babasının hatırasını ve kaybolmayan köpeğin gölgesini yeniden hisseder.

Ulus’un sessiz sabahında Barış istasyona doğru yürürken, ilerlemek mi yoksa geri dönmek mi istediğine hâlâ karar veremiyordu.

Kızılay’daki kalabalığın içinde herkes bir yere gidiyordu. Yalnızca Barış, hangi yöne ilerlemesi gerektiğini hâlâ bilmiyordu.