sessiz hikâye– tag –

Göreme'nin kaya evlerinde, Barış babasının haritasındaki işaretle aynı noktayı bulur. Sessiz yeraltı girişinden gelen ayak sesleri, unutulmuş anılarla bugünün arasındaki sınırı yavaşça silmeye başlar.

Ankara'dan ayrılan Barış, Göreme'ye ulaşır. Sessiz taş vadilerinin ve yabancı gölgelerin arasında, henüz görünmeyen bir şeyin onu beklediğini hissetmeye başlar.

Barış, Ankara otogarında bir bileti eline aldığında, artık geri dönemeyeceğini hisseder. Sessiz bir gölge, eski bir harita ve tek bir kelime onu bilinmeyen bir yolculuğa çağırır.

Kızılay’ın durmadan akan kalabalığında Barış bir an durdu. Şehir hareket etmeye devam ederken, sanki yalnızca o yerinde kalmış gibiydi.

İnsanlar gider, ama bazı şeyler kalır. Barış, Ankara’daki sessiz evde babasından geriye kalan eski ayakkabıları bulur.

Eski bir harita. Yarım kalan çizgiler. Ve babasının geride bıraktığı sessiz boşluk.

Babası olmayan bir ev bazen daha sessiz değildir. Bazı anlar gitmez. Sadece görünmeden kalır.

O çekmece hep oradaydı. O sabah, onu ilk kez açtı.