56.Bölüm: Ayrılmıyor | Göreme Sabahında Ortaya Çıkan Beyaz Köpeğin İradesi

Barış walking through Göreme with a white dog following behind

Sabah olduğunda bile köpek kaybolmamıştı.

Göreme’nin gökyüzü, şafağın mavisini yavaş yavaş bırakıyor ve kuru, soluk bir altın rengine dönüşmeye başlıyordu. Kayaların hatları ışığı aldıkça belirginleşiyor, vadiden gelen soğuk rüzgar kasabaya doğru akıyordu. Pansiyonun önündeki taş basamaklarda geceden kalan izler hâlâ biraz duruyordu.

Barış, odasına dönmeden sabahı karşılamıştı.

Uyumuş değildi.

Bütün gece boyunca uyanık da kalmamıştı.

Sadece, bedenini gece ile sabahın arasında bırakmış gibi, beyaz köpeğin hâlâ orada olduğunu defalarca kontrol etmişti.

Köpek, sokağın kenarındaydı.

Barış watching a white dog from a stone guesthouse in Göreme at dawn
Morning arrived, but the white dog was still there.

Şafaktan önce bulunduğu yerle aynı yerde değildi. Sadece biraz yer değiştirmişti. Ama uzaklaşmamıştı. Yaklaşmamıştı da. Sadece Barış’ın onu görebileceği bir mesafede duruyordu.

Asıl tuhaf olan da bu mesafeydi.

Sevilmek ister gibi davranmıyordu.

Tedirgin de değildi.

Sahibini bekleyen bir köpeğin yüzüne de sahip değildi.

Buna rağmen oradan ayrılmıyordu.

Pansiyonun kapısı açıldı ve genç bir adam dışarı çıktı. Bir elinde küçük bir bardak vardı. Uykulu bir ifadeyle sabah havasını içine çekti.

“Erkencisiniz.”

Barış başını salladı.

“Uyuyamadım.”

Genç adam sokağa doğru baktı.

Beyaz köpeği fark edince gözlerini biraz kıstı.

“Dünkü köpek mi?”

Barış cevap vermedi.

Dünkü köpek.

Yeraltı şehrindeki köpek.

Beyaz bir gölge.

Kaçmayan bir varlık.

Bu ifadelerin hiçbiri yanlış değildi.

Ama hiçbiri yeterli değildi.

Genç adam daha fazla soru sormadı. Sadece çay bardağını Barış’a uzattı.

“Üşümüşsünüzdür.”

Barış bardağı aldı.

İnce bardağın sıcaklığı parmaklarına yayıldı. Bu sıcaklık, dün yeraltında dokunduğu köpeğin sıcaklığından farklıydı. Çayın sıcaklığı dışarıdan geliyordu. Ama köpeğin sıcaklığı, insanın içinde daha sessiz bir şekilde kalan bir şeydi.

Barış holding Turkish tea as a white dog waits in a Göreme alley at dawn
The tea warmed his hands. Another warmth remained.

Kasaba yavaş yavaş hareketlenmeye başladı.

Bir yerlerden pişen ekmeğin kokusu geliyor, taş döşemelerin süpürüldüğü duyuluyordu. Uzakta bir arabanın motoru çalıştı. Turist oldukları belli olan birkaç kişi ellerinde kameralarla yokuşu çıkıyordu. Göreme yeniden bir turistik kasabanın yüzüne dönmeye başlıyordu.

Rock-cut houses and stone buildings in Göreme, Cappadocia, illuminated by morning sunlight
Morning light over the rock-cut homes of Göreme, Cappadocia. An original photograph by the creator of Barış & Noah.

Barış çayını bitirdi ve pansiyonun önünden yürümeye başladı.

Özel bir amacı yoktu.

Sadece odasına dönmek istemiyordu.

Babasının haritasına bakmak da, yeraltı şehrini düşünmek de şu anda biraz fazla ağır geliyordu.

Kasabanın yokuşlu yolundan yavaşça aşağı indi.

Kuru taş yol.

Alçak duvarlar.

Sabah ışığıyla aydınlanan mağara otellerin girişleri.

Her biri dünle aynı olmalıydı. Ama bugün farklı görünüyorlardı. Değişen kendisi miydi, yoksa kasaba mıydı, Barış bilmiyordu.

Arkasından ayak sesleri geldi.

İnsan ayak sesleri değildi.

Küçük, hafif ve düzenli aralıklarla onu takip eden seslerdi.

Barış arkasına döndü.

Beyaz köpek oradaydı.

Aralarındaki mesafe yaklaşık on adımdı.

Yakın değildi.

Uzak da değildi.

Barış arkasına döndüğünde köpek olduğu yerde durdu.

Barış da durdu.

Köpek de durdu.

Barış yeniden yürümeye başladı.

Köpek de yürümeye başladı.

Bu durum birkaç kez tekrarlandı.

Barış kaşlarını hafifçe çattı.

“Peşimden mi geliyorsun?”

Köpek cevap vermedi.

Sadece oradaydı.

Kuyruğunu sallamıyordu. Yanına koşmuyordu. Sevinçle zıplamıyordu.

Bu durum, aksine, onu daha da bu köpeğe özgü kılıyordu.

Eğer köpek birden sevilmek ister gibi Barış’a yaklaşsaydı, Barış belki rahatlayabilirdi. Ama aynı zamanda bir şeylerin farklı olduğunu da hissederdi.

Bu köpek öyle bir varlık değildi.

Yakına gelmek için değil, ayrılmamak için oradaydı.

Yokuşun ortasında Barış bilerek durdu.

Köpek de durdu.

Barış geri dönecekmiş gibi ayaklarını biraz pansiyon yönüne çevirdi.

Pansiyona dönen yol.

Düne kadar bu doğal bir seçim olurdu.

Odasına dönebilir, haritayı katlayabilir ve düşünüyormuş gibi yaparak zamanı uzatabilirdi. Henüz anlamadığı için henüz hareket etmeyebilirdi. Kendini böyle ikna edebilirdi.

Ama köpek pansiyona doğru bakmadı.

Köpeğin gözleri yokuşun ilerisine çevrilmişti.

Barış and a white dog facing the morning road in Göreme, Cappadocia
Neither moved. The road waited ahead.

Kasabanın dışına çıkan yol.

Vadiye doğru uzanan yön.

Sabah ışığının hâlâ hafifçe vurduğu kuru yol.

Barış köpeğin bakışını takip etti.

Orada herhangi bir şey varmış gibi görünmüyordu.

Sadece bir yoldu.

Kapadokya’da böyle birçok yol vardı. Kayaların arasından geçen, tarlaların kenarından ilerleyen ve insan fark etmeden bir vadiye giren yollar. Turistik haritalarda yer alsalar bile, o yollarda yürüyen insanın kalbine kadar yol gösteremezlerdi.

Köpek ileriyi izliyordu.

Barış’ı değil.

Pansiyonu değil.

Geçmişi değil.

İleriyi.

Göğsünün derinliklerinde küçük bir direnç oluştu.

Yine mi yönlendiriliyordu?

Yine kendisi olmayan bir şey tarafından mı itiliyordu?

1. bölümün sabahında rüzgar onu sırtından itmişti.

19. bölümde, nedeni olmayan bir karar vermişti.

20. bölümde, ilk adımını atmıştı.

Kapadokya’ya geldikten sonra bile, sürekli bir şey tarafından harekete geçiriliyormuş gibi hissediyordu.

Babasının haritası.

Yeraltı şehri.

Üç çizik.

Beyaz köpek.

Ama şimdi Barış biraz farklı bir şey fark etti.

Köpek onu çekmiyordu.

Ona emir vermiyordu.

İleri gitmesini de, geri dönmemesini de söylemiyordu.

Sadece bakıyordu.

Barış’ın hangi yolu seçeceğine bakıyordu.

Bu, yönlendirilmekten biraz farklıydı.

Seçmesine izin veren bir sessizlikti.

Barış pansiyona doğru bir adım atmak üzereydi.

Köpek hareket etmedi.

Yokuşun ilerisini izlemeye devam etti.

Barış ayağını durdurdu.

Geri dönebilirdi.

Odasına dönüp hâlâ anlamadığını söyleyebilirdi.

Babasını, köpeği ve dün dokunduğu sıcaklığı, hepsini bir süreliğine yeniden içine kapatabilirdi.

Ama bunu yaparsa gerçekten geri dönmüş mü olacaktı?

Yoksa sadece durmuş mu olacaktı?

Göreme’nin sabah rüzgarı esti.

Güçlü değildi.

Onu sırtından itecek kadar da güçlü değildi.

Ama yanağına dokundu ve geçip gitti.

Barış yavaşça nefes verdi.

“…Anladım.”

Bunu kime söylediğini kendisi de bilmiyordu.

Köpeğe mi?

Rüzgara mı?

Yoksa hâlâ kendi içinde hareketsiz duran bir şeye mi?

Barış pansiyona dönmek üzere attığı ayağını geri çekti.

Sonra yeniden yokuşun ilerisine döndü.

Köpek hâlâ hareket etmiyordu.

Barış ileri doğru bir adım attı.

Bunun üzerine köpek de biraz gecikerek yürümeye başladı.

Yanında yürümüyordu.

Önüne de geçmiyordu.

Yaklaşık on adım gerideydi.

Barış walking a dry road in Göreme with a white dog following behind
He walks ahead. The white dog remains quietly behind.

Ama kesinlikle ayrılmıyordu.

Barış arkasına dönmedi.

Arkasına dönmese bile köpeğin orada olduğunu biliyordu.

Bu his göğsünün derinliklerinde sessizce yayıldı.

Düne kadar kontrol etmeden duramazdı.

Kaybolacak mıydı?

Yanlış mı görmüştü?

Yine yalnızca kendisi mi garipleşiyordu?

Bunları düşünerek defalarca arkasına dönmüş olurdu.

Ama şimdi biraz farklıydı.

Görmese bile oradaydı.

Buna inanmak için hâlâ erkendi.

Ama artık tamamen şüphe etmek için çok geçti.

Barış walking a dry road as a white dog follows at a distance in Göreme
He kept walking. The distance remained, but so did the dog.

Yokuşun ilerisinde sabah ışığı vardı.

Kasabanın dışına uzanan yol, kuru kayaların arasından devam ediyordu.

Barış yürüdü.

Beyaz köpek de yürüdü.

Onu takip etmiyordu.

Beklemiyordu da.

O köpek, Barış’ın seçim yapmasını izliyordu.

Yolculuğa Devam Et
Önceki Bölümü Oku Sonraki Bölümü Oku
Bölüm Listesi Ana Sayfaya Dön
Barış walking through Göreme with a white dog following behind

この記事が気に入ったら
フォローしてね!

  • URLをコピーしました!
  • URLをコピーしました!
Contents