Yer altından çıktıktan sonra bile karanlık hemen kaybolmadı.
Derinkuyu Yeraltı Şehri’nin çıkışına yaklaştıkça hava yavaş yavaş hafifledi. Taş kokusu azaldı, dışarıdan içeri giren akşam rüzgarı dar geçidin derinliklerine kadar belli belirsiz ulaşıyordu. İnsan sesleri de geri dönmüştü. Rehberin açıklamaları, ayakkabı sesleri, birinin kahkahası. Biraz öncesine kadar uzak bir rüya gibi görünen yeryüzü, birden gerçek yüzüyle yaklaşmaya başladı.
Ama Barış’ın parmak uçlarında hâlâ beyaz tüylerin hissi kalmıştı.
Köpek hareket etmedi.
Barış elini çektiğinde bile köpek duvardaki izlerin yanında oturmaya devam etti.
Barış birkaç kez arkasına baktı. Köpek hâlâ orada. Solgun ışığın altında yalnızca beyaz bedeni yer altının karanlığına gömülmeden, sessizce orada kalıyormuş gibi görünüyordu.
Ona seslenebileceği bir adı henüz yoktu.
Bu yüzden hiçbir şey söyleyemedi.
Yalnızca bakabildi.
Çıkış merdivenlerinden yukarı çıktığında akşam ışığı gözlerine doldu. Işık düşündüğünden daha güçlüydü. Yeryüzü henüz sona ermemişti. Hediyelik eşya dükkanlarının önünde turistler vardı, küçük bir otobüs motorunun sesini etrafa yayıyordu. Biri plastik şişede su satın alıyor, bir çocuk taş basamaklardan zıplarcasına aşağı iniyordu.
Dünya hiçbir şey bilmiyormuş gibi bir yüz takınmıştı.
Biraz önce yer altında yaşananlardan hiçbir yerde iz kalmamıştı.
Beyaz köpeğe dokunmuş olması.
Köpeğin kaçmamış olması.
Duvardaki üç iz.
Küçük bir çizgi.
…afa.
/04.
Bunların hepsi yalnızca Barış’ın içinde kalmış gibiydi.
Göreme’ye dönen yolda, aracın penceresinin dışındaki manzara akşamın renklerine dönüşüyordu. Kapadokya’nın kayaları gündüzden farklı bir yüz taşıyordu. Beyaz ve kuru görünen yamaçlar kırmızı ile gri arasına gömülüyordu. Uzak vadilerde gölgeler uzun uzun uzanıyor, kayalardaki oyuklar gözler gibi karanlık görünüyordu.
Turistler alçak sesle konuşuyordu.
Yarınki balonlardan.
Otelin kahvaltısından.
Hangi restoranın güzel olduğundan.
Bu sıradan konuşmalar Barış’a biraz uzak geliyordu.
Sanki başka bir yerden yalnızca kendisi dönmüş gibiydi.
Konakladığı yere vardığında Göreme kasabasında ışıklar yanmaya başlamıştı. Akşamın soğukluğu yokuşlu sokaklardaki taşların arasına çökmüştü. Bir yerlerdeki dükkandan pişmiş et kokusu geliyor, çay taşıyan bardakların sesi hafifçe duyuluyordu.
Konaklama yerinin girişindeki genç adam Barış’ı fark etti.
“Geç geldiniz.”
“Biraz… yer altındaydım.”
Daha fazla söz çıkmadı.
Genç adam bir şey sormak ister gibi oldu, ama hemen vazgeçti. Bunun yerine gözlerini girişin dışına çevirdi.
“Bugün rüzgar farklı.”
Barış durdu.
“Rüzgar mı?”
“Evet. Hiç ses yok, ama sanki bir şey geçip gitmiş gibi.”
Genç adam gülümsedi. Gülümsemesinde derin bir anlam yoktu. Ama yalnızca bu sözler Barış’ın içinde kaldı.
Birinci bölümün sabahında da rüzgar vardı.
Sırtını iter gibi esen bir rüzgar.
Dokunmak üzereyken duran bir el.
Görünmeyen bir şey tarafından yönlendiriliyormuş hissi.
O zaman henüz hiçbir şey bilmiyordu.
Şimdi ise artık bildiği şeyler vardı.
Ama anladığı şey neredeyse hiç yoktu.
Odasına döndüğünde pencerenin dışı çoktan maviye çalan bir karanlığa bürünmeye başlamıştı. Göreme kasabasının ışıkları kayaların gölgeleri arasında yer yer beliriyordu. Gündüzleri turistik bir yer gibi görünen bu kasaba da gece olduğunda birden eski sessizliğine kavuşuyordu.
Barış yatağın kenarına oturdu.
Ayakkabılarını çıkarmayı bile unutarak sağ eline baktı.
Üzerinde hiçbir şey yoktu.
Ne beyaz tüy, ne toprak, ne de taş tozu vardı.
Yine de parmak uçlarında hâlâ bir sıcaklık vardı.
Dokunmuştu.
Gerçekten dokunmuştu.
Yalnızca bu gerçek, bedeninin içinde sessizce kalmıştı.
Babasının haritası masanın üzerinde bıraktığı yerde duruyordu. Bir kenarı hafifçe kıvrılmıştı. Pencereden giren ince rüzgar kağıdın köşesini belli belirsiz hareket ettiriyordu.
Barış haritaya uzanmak üzereydi, ama vazgeçti.
Bugün artık babasının cevabını aramak istemiyordu.
Ama aramadan durması da mümkün değildi.
Yer altında beyaz köpeğe dokunan eliyle babasının haritasına dokunacak elinin aynı olması, nedense ona acı veriyordu.
Geçmişe dokunmak ile şu anda var olan sıcaklığa dokunmak.
Bu ikisi aynı parmak uçlarının içinde birbirine karışmıştı.
Barış pencereyi biraz açtı.
Dışarıdan gece havası içeri girdi. Hava kuru ve biraz soğuktu. Uzaklardan bir köpeğin sesini duyduğunu sandı.
Başını kaldırdı.
Bir kez daha dikkatle dinledi.
Hiçbir şey duyamadı.
Yalnızca kasabanın sesleri vardı.
İnsanların konuşmaları, uzaktaki bir araba, birbirine değen tabakların sesi, rüzgar.
Hepsi buydu.
Yine de Barış gözlerini pencerenin dışından ayıramıyordu.
Beyaz köpek hâlâ yer altında mıydı?
Yoksa çoktan başka bir yere gitmiş miydi?
Dokunduğu o sıcaklık gerçekten yeryüzüne yanında getirdiği bir şey miydi?
Cevap yoktu.
Gece yavaş yavaş odanın içine giriyordu.
Barış ışığı kapatmadı.
Bu, karanlıktan korktuğu için değildi.
Yalnızca karanlığın içinde o yeraltı geçidinin geri döneceğini hissediyordu.
Alçak tavan.
Üç iz.
Kaçmayan köpek.
Ve adı olmayan sıcaklık.
Yatağa uzandıktan sonra bile uyku hemen gelmedi.
Gözlerini her kapattığında yeraltı şehrinin ışıkları beliriyordu.
Taş duvarlar yaklaşıyordu.
Beyaz tüylerin hissi parmak uçlarına geri dönüyordu.
Korkmamıştı.
Onu korkutan da buydu.
Barış sağ elini yavaşça sıktı.
Hiçbir şey tutmuyordu.
Yine de hâlâ bırakamadığı bir şey vardı.
Uyumaya çalışıp gözlerini her kapattığında, karanlığın içinde yalnızca o beyaz tüylerin hissi kalıyordu.
