Gece cevap vermez.
Sadece geride kalan şeyleri sessizce daha da yoğunlaştırır.
Barış, uyuyup uyumadığını bilmeden gözlerini açtı. Odanın içi karanlıktı, pencerenin dışında Göreme’nin birkaç küçük ışığı süzülüyordu. Uzaktaki kayaların hatları gecenin içinde eriyor, gündüzleri turistlerin sesleriyle dolan kasaba şimdi nefesini tutmuş gibi görünüyordu.
Onu uyandıran herhangi bir ses değildi.
Kimse de ona seslenmemişti.
Yine de kalkması gerektiğini hissediyordu.
Barış bir süre tavana baktı. Mağara tarzındaki konaklama yerinin odasında taşın soğukluğu hâlâ duruyordu. Duvara dokunmadan da bunu anlayabiliyordu. Yeraltı şehrindeki taşlardan farklı olması gerekiyordu, ama gecenin içinde aynı şeymiş gibi geliyordu.
Sağ elini biraz açtı.
O his hâlâ vardı.
Beyaz tüy.
Canlı bir sıcaklık.
Aslında artık kaybolmuş olması gerekiyordu. Ellerini yıkamış da değildi. Elinde herhangi bir şey kalmış da değildi. Yine de parmak uçlarının derinlerinde o köpeğin sıcaklığı hâlâ duruyordu.
Uyuyamıyor değildi.
Uyursa, o sıcaklığın bir rüya olduğuna inanacakmış gibi hissediyordu.
Barış yavaşça doğruldu.
Yerde duran ayakkabılarını giydi ve ceketini eline aldı. Masanın üzerinde babasının haritası katlanmış halde duruyordu. Kağıdın kenarı, pencereden içeri giren hafif rüzgârla çok az hareket ediyordu.
Sanki “Gitme” diyormuş gibi görünüyordu.
Sanki “Git” diyormuş gibi de görünüyordu.
Barış haritaya dokunmadı.
Odanın kapısını açtığında koridor karanlıktı. Konaklama yeri uyuyordu. Bir yerlerde su borusu hafifçe ses çıkardı, sonra sessizlik yeniden geri döndü. Merdivenlerden her inişinde ayakkabılarının sesi düşündüğünden daha yüksek geliyordu.
Dışarı çıktığında şafaktan önceki hava yanağına dokundu.
Soğuktu.
Ama insanı itip uzaklaştıran bir soğuk değildi. Yalnızca gece sona ermeden önce var olan soluk mavi bir soğukluktu.
Göreme’nin dar sokakları gündüzden tamamen farklı bir yer gibiydi. Hediyelik eşya dükkânlarının tabelaları karanlıktı, yan yana dizilmiş halıların renkleri bile uyuyor gibiydi. Taş döşeli yol gece çiyiyle hafifçe parlıyor, uzaktaki kayaların oyukları küçük gölgelerle doluyordu.
Bütün kasaba, henüz hiç kimsenin görmediği bir yüze sahipti.
Barış konaklama yerinin önünde durdu.
Dar sokağın ucunda beyaz bir şey vardı.
İlk başta onun bir taş olduğunu düşündü.
Sonra bir kumaş parçası olduğunu düşündü.
Ama o şey yavaşça başını kaldırdı.
Beyaz bir köpekti.
Yeraltı şehrindeki o köpek.
Barış nefesini tuttu.
Köpek havlamadı.
Yaklaşmıyordu.
Kaçmıyordu da.
Sadece şafaktan önceki soluk maviliğin içinde sessizce oradaydı.
“…Neden?”
Sesi küçüktü ve gecenin içindeki dar sokakta eriyip gitti.
Köpek cevap vermedi.
Zaten cevap vermesi mümkün değildi.
Yine de Barış, şimdiye kadar hiç olmadığı kadar güçlü bir şekilde o köpeğin bir şey bildiğini hissetti.
Yeraltı şehrinden buraya kadar mı gelmişti.
Baştan beri onu mu takip etmişti.
Yoksa önce gelip burada onu mu beklemişti.
Hiçbiri mümkün görünmüyordu, ama hiçbirini tamamen reddetmek de mümkün değildi.
Barış yalnızca bir adım öne çıktı.
Köpek hareket etmedi.
Bir adım daha atabilirdi.
Elini uzatabilirdi.
Ona bir isimle seslenmesi de mümkün olabilirdi.
Ama Barış daha fazla yaklaşmadı.
Köpek de yaklaşmadı.
İkisinin arasında, yeraltı şehrinde ona dokunmadan önce var olan mesafeden farklı bir mesafe vardı. Bu korkunun mesafesi değildi. Reddedilmenin mesafesi de değildi.
Bir şeyi kırmamak için korunan bir mesafeydi.
Barış konaklama yerinin taş basamaklarına oturdu.
Köpek dar sokağın ucunda oturmaya devam etti.
Hiçbir şey olmadı.
Gerçekten hiçbir şey olmadı.
Köpek havlamadı.
Barış da konuşmadı.
Rüzgâr hafifçe hareket etti ve eski ahşap tabela küçük bir gıcırtı çıkardı. Uzakta bir kuş kısa bir ses çıkardı. Barış, bir evin içinde henüz kimsenin uyanmadığı mutfağın soğuk havasını hayal etti.
Gece yavaş yavaş solmaya başladı.
Barış köpeğe bakıyordu.
Köpek de ona bakıyordu.
O sessizliğin içinde Barış birden annesi Emine’yi hatırladı. Susarak bir şeyleri koruyan birini. Deniz’i de hatırladı. Öfkelenerek kendini koruyan birini. Babası Mustafa’yı da hatırladı. Bir şeyler bırakmış, ama en önemli sözleri bırakmamış birini.
Hepsinin kendine ait bir mesafesi vardı.
Fazla yaklaşıldığında kırılan şeyler vardır.
Fazla uzaklaşıldığında kaybolan şeyler de vardır.
Şimdi köpekle arasındaki mesafenin bunların ikisi de olmadığını hissediyordu.
Bu mesafenin henüz bir adı yoktu.
Henüz ne anlama geldiğini de bilmiyordu.
Yine de köpek gitmiyordu.
Yalnızca bu gerçek, Barış’ın içine sessizce yerleşti.
Garip bir şekilde artık korkmuyordu.
İçinde hâlâ bir kaygı vardı.
Anlamadığı çok şey de vardı.
Ama bu, yeraltı şehrinin karanlığında hissettiği gibi göğsünü ezen bir korku değildi.
Cevaplar olmasa bile aynı geceyi birlikte aşabileceği biri vardı.
Belki de yalnızca bu, insanın biraz olsun ayakta kalmasına yetiyordu.
Gökyüzünün rengi değişmeye başladı.
Ne siyahtı ne de maviydi. Henüz adı olmayan bir renkti.
Göreme’nin kayalarının uçları belli belirsiz ortaya çıkmaya başladı. Kasabanın bir yerinde ilk kapının açılma sesi duyuldu. Uzaklardan pişen ekmeğin kokusu hafifçe geliyordu.
Yeni bir gün başlamak üzereydi.
Barış ayağa kalktı.
Köpek hâlâ oturuyordu.
“…Geri dönmeyecek misin?”
Soruyu sorduktan sonra neyi sorduğunu kendisi de anlayamadı.
Yeraltına mı dönecekti.
Başka bir yere mi gidecekti.
Yoksa gözlerinin önünden kaybolacak mıydı.
Köpek cevap vermedi.
Sadece başını çok az kaldırdı.
Gözleri hem gecenin sonuna bakıyor hem de Barış’a bakıyor gibiydi.
Barış daha fazla bir şey söylemedi.
Ona bir adla seslenmek için henüz erkendi.
Onu yanında götürmek için hâlâ yeterince şey bilmiyordu.
Ama onu geride bırakmak için artık çok geç olduğunu hissediyordu.
Sabahın ışığı dar sokağın taşlarına hafifçe dokundu.
Şafak söktüğünde bile köpek hâlâ oradaydı.
Yalnızca bu, sanki bir şey çoktan kararlaştırılmış gibi hissettirdi.
