Göz göze gelmeden önce de, izlendiğini biliyordu.
Barış, karanlığın uzandığı geçide bakarken kıpırdayamadı.
Az önce orada duran köpek artık o geniş alanda yoktu.
Ama yok olmuş değildi.
İçeri doğru ilerlemişti.
Kaçar gibi değil… bekler gibi.
O farkı, neden olduğunu bilmeden, anladı.
Derinkuyu’nun havası daha da soğumuştu.
Geçit alçaktı.
Duvarlar omuzlarına yakındı.
Taşın kokusu, nemli toprağın kokusu, eski is kokusu… her nefeste içine çöktü.
Uzakta duyulan insan sesleri artık yoktu.
Burada, insanın dünyası kat kat soyuluyordu.
Barış cebindeki parçaya dokundu.
Küçük, kuru, değersiz gibi görünen bir şey.
Ama taş kapıdaki oyukla üst üste gelince… yabancı değildi.
Babasının izi.
Yeraltının işareti.
Ve o köpek.
Hepsi aynı karanlıkta toplanıyordu.
Barış bir adım attı.
Ayakkabısının sesi düşündüğünden daha büyüktü.
Ses, geçidin içine aktı, bir köşeyi dönüp inceldi ve kayboldu.
Köpek görünmüyordu.
Ama oradaydı.
Gözünden önce, bedenine ulaşan bir kesinlik.
Geçit hafifçe sağa kıvrılıyordu.
Duvarın bir kısmı kararmıştı.
Alçak tavanda, omuzların yıllarca sürtünmesiyle oluşmuş yuvarlak izler vardı.
Bir zamanlar biri buradan geçmişti.
Eğilerek, sesini bastırarak… saklanır gibi.
Babası da geçmiş miydi?
O düşünceyle göğsünün içinde ince bir sızı doğdu.
Babası evde yoktu.
Ama hiç yok da değildi.
Bir yerdeydi.
Bir şey görüyordu.
Bir şey seçiyordu.
Bu ihtimal, Barış’ı sıkıştırdı.
Bilmediği bir baba artıyordu.
Bildim sandığı baba uzaklaşıyordu.
Geçidin ilerisinde, çok hafif bir ses oldu.
Tırnak sesi değildi.
Daha hafifti.
Sanki bir nefes.
Barış durdu.
Karanlığın alçak bir yerinde… bir hat.
Köpek oradaydı.
Daha yakındı.
Ama fazla yaklaşmamıştı.
Sanki mesafeyi kendisi seçiyordu.
Barış’ın boğazı hafifçe hareket etti.
“…neden kaçmıyorsun?”
Söyledikten sonra, ne sorduğunu anlamadı.
Köpeğe mi?
Babaya mı?
Kendine mi?
Köpek cevap vermedi.
Sadece başını kaldırdı.
Ve o anda—
göz göze geldiler.
Barış’ın içindeki gereksiz sesler sustu.
Nefes, soğuk, duvarın baskısı… biraz uzaklaştı.
Köpeğin bakışı keskin değildi.
Yumuşak da değildi.
İnsanı rahatlatan bir bakış değildi.
Sadece… derindi.
Uzun bir zamanı görmüş gibiydi.
Sözü yoktu ama bir şey biliyordu.
Barış bakışını kaçıramadı.
O gözlerin içinde babasının yüzü yoktu.
Geçmiş de görünmüyordu.
Ama içinde bir şey açıldı.
“Korktu.”
Ama bu, saldırıya uğrama korkusu değildi.
Görülme korkusuydu.
Sakladıkları.
Babayı bilmek istemesi.
Bilmek istememesi.
Annesine kızmak istemesi.
Deniz’in öfkesinden kaçması.
Hepsi… görülüyordu sanki.
Barış bakışını indirmek üzereydi.
O anda köpek başını çok hafif yana eğdi.
Ne suçluyordu.
Ne de acele ettiriyordu.
Sadece… bekliyordu.
Bu bekleyiş, içindeki bir şeyi titretti.
Beklenmenin bu kadar ağır olabileceğini bilmiyordu.
Emir verilse… karşı çıkardı.
Cevap verilse… kabul ederdi.
Ama bu köpek hiçbir şey demiyordu.
Yol göstermiyordu.
Sadece duruyor, onun seçmesini bekliyordu.
Bu yüzden kaçmak daha zordu.
Barış cebindeki parçayı sıktı.
Babası da birini beklemiş miydi?
Yoksa biri mi onu bekliyordu?
Cevap yoktu.
Ama bu gözlerin içinde, babasının yokluğu boşluk olmaktan çıkıyordu.
Bir şey bırakılmış bir boşluk.
Birine ulaşmayı bekleyen bir boşluk.
Barış derin bir nefes aldı.
“Gitmemi mi istiyorsun?”
Köpek kıpırdamadı.
Ama bakışını da kaçırmadı.
Bu bir cevap değildi.
Bir işaret de değildi.
Yine de Barış hissetti.
Bu, “git” demek değildi.
“gidecek misin?” diye soruyordu.
Karanlık bir anda daha derinleşmiş gibi geldi.
Geçidin ilerisinde daha dar bir yol uzanıyordu.
Oraya giderse… babaya yaklaşabilir.
Ama aynı anda… geri dönülmeyen bir şeye de dokunabilir.
Barış gözünü kapatmadı.
Bu kez kaçırmadı.
Köpeğin gözlerine bakarken, çok hafif bir adım attı.
Yaklaştı sayılmazdı.
Sadece… kaçmadı.
Ama bu bile yetti.
Köpeğin kulağı sessizce kıpırdadı.
Sanki bu kadarı yeter der gibi.
Barış’ın içindeki korku… şekil değiştirdi.
Tam kaybolmadı.
Ama tek başına da değildi artık.
Başka bir şey karıştı.
Merak değildi.
Umut da değildi.
Daha sessiz bir şey.
İnanmak istemeye yakın bir şey.
Köpek yavaşça döndü.
Geçidin derinine yöneldi.
Ama tamamen gitmedi.
Yarım bir bakışla geride kaldı.
Barış o anda anladı.
Bekliyor.
Az önce de.
Şimdi de.
Bu köpek onu bırakmıyor.
Ama sürüklemiyor da.
Seçimi ona bırakıyor.
Barış yavaşça nefes verdi.
“Anladım.”
Daha önce de söylemişti.
Ama bu kez farklıydı.
Bir şeyi anladığı için değil…
anlamadan da ilerlemek zorunda olduğunu anladığı için.
Köpeğin gözleri karanlıkta kısa bir an parladı.
Sonra söndü.
Ama Barış’ın içinde kaldı.
Köpek sessizce bir adım daha attı.
Bu kez Barış durmadı.
Henüz dokunmadı.
Henüz çağırmadı.
Henüz adı yoktu.
Ama iki gölge… aynı yöne dönmüştü.
Karanlığın içinde, köpek bir kez daha arkasına baktı.
Bu kez o bakış soru değildi.
Sanki şöyleydi—
Sıra sende.
