baba hatırası– tag –

Zelve’nin sessiz tepelerinde Barış artık şüphe ile kesinlik arasındaki çizgiyi görebiliyordu. Köpek hâlâ oradaydı ve güneş batarken her şey değişmeye başlıyordu.

Köpek kaçmadı. Love Valley’nin sessizliğinde Barış, yaşlı bir adamdan tuhaf bir söz duyar: “İnsanlar o köpeği izlemez. Köpek insanları izler.” Merak ve tedirginlik arasında kalan Barış, bir adım daha ileri gider.

Göreme'de gün batarken Barış sessiz bir kararın eşiğinde durur. Kasabanın ışıkları ile karanlığa uzanan dar yol arasında, bazı şeylerin peşinden gidilemeyeceğini, yalnızca beklenebileceğini fark etmeye başlar.

İnsanlar gider, ama bazı şeyler kalır. Barış, Ankara’daki sessiz evde babasından geriye kalan eski ayakkabıları bulur.