Dün bakışı hissettiği yerden, biraz uzaklaşmak istedi.
Yine de…
bir şey aynı yöne çekiyordu.
Bazen uzakta olan, yakındaymış gibi gelir.
Barış, Göreme’yi biraz yukarıdan gören bir noktada duruyordu.
Ayaklarının altında kuru toprak uzanıyor, önünde alçak bir vadi ağır ağır aşağı iniyordu.
Sabahın ışığı yumuşaklığını kaybetmişti.
Kayaların çıkıntıları artık daha belirgindi.
Kasabanın sesi buraya kadar zayıflıyordu.
Turistlerin konuşmaları, araçların uğultusu, çay bardaklarının sesi…
rüzgârla birlikte çözülüp gidiyordu.
Geriye yalnızca, kayaların arasından geçen kuru rüzgâr ve kendi nefesi kalıyordu.
Barış, dünden beri aynı şeyleri düşünüyordu.
Ayak sesi.
Bakış.
Kaybolan gölge.
Ve çocuğun söylediği söz.
“Bazen görünür. Ama bakınca… yok olur.”
Masal gibi bir cümleydi.
Ama artık öyle gelmiyordu.
Barış gözlerini vadiye çevirdi.
Işığın içinde ince bir yol uzanıyordu.
Kayaların arasından geçen dar bir hat.
İleride küçük bir tarla gibi görünen bir yer…
ve kuru otlarla kaplı bir yamaç.
İlk başta, onu taş sandı.
Vadi kenarında, siyah mı kahverengi mi belli olmayan bir şey, hareketsiz duruyordu.
Bir gölge.
Bir ot yığını.
Öyle görünüyordu.
Ama rüzgâr estiğinde, taş olmadığını anladı.
Çok az… başını kaldırdı.
Barış’ın eli, fark etmeden cebindeki haritaya dokundu.
Köpek.
Bunu düşündü.
Ama o kelime zihninde belirir belirmez, bir şeyin uymadığını hissetti.
Kasabada gördüğü köpekler gibi değildi.
Onlar yürür.
Uyur.
Havlar.
İnsanlara yaklaşır ya da ilgisizce geçip gider.
Ama bu—
hareketsizdi.
Sadece bakıyordu.
Mesafe uzaktı.
Yüzünü seçecek kadar yakın değildi.
Göz göze geldiğini söyleyemezdi.
Yine de… bakıldığını biliyordu.
Dünkü bakışla aynıydı.
Hayır.
Tam aynı değildi.
Biraz daha şekil kazanmıştı.
Barış bir adım attı.
Ayaklarının altındaki küçük taşlar kaydı, kuru bir ses çıktı.
O anda, vadi kenarındaki gölge çok hafif kıpırdadı.
Kaçmadı.
Yaklaşmadı.
Sadece… tepki verdi.
Sanki onun hareketini fark etmişti.
Barış nefesini tuttu.
Tesadüf.
Bunu düşünmek istedi.
Ama bu kelime artık onu korumuyordu.
Rüzgâr vadiden geçti.
Otlar aynı yöne eğildi, kayaların gölgesi titreşti.
Ama o gölge…
rüzgârdan farklı bir ritimde hareket etti.
Barış gözlerini daralttı.
Büyük müydü, küçük müydü… belli değildi.
Tüy rengi de net değildi.
Sadece alçak duruşu ve sessizliği kalıyordu aklında.
Normal bir köpek olsaydı, ya uzaklaşırdı…
ya da ilgisini kaybederdi.
Ama bu… oradaydı.
Sanki onun fark etmesini bekliyordu.
Arkasından ayak sesleri geldi.
Barış döndü.
Yaşlı bir adam yokuşu çıkıyordu.
Beyaz gömlek, ince bir ceket.
Elinde eski bir baston.
Adam, Barış’ın baktığı yöne baktı.
Kaşını hafifçe kaldırdı.
“Oraya bakıyordun.”
Barış cevap vermeden önce tekrar vadiye baktı.
Gölge hâlâ oradaydı.
“Köpek mi?”
diye sordu.
Adam hemen cevap vermedi.
Rüzgâr ikisinin arasından geçti.
Bastonunu yere hafifçe vurdu.
“Buraların köpekleri, insanlardan daha iyi bilir yolu.”
Şaka gibi duyulabilirdi.
Ama sesi şaka yapmıyordu.
“Başıboş mu?”
“Başıboş olan da var. Evcil olan da. Ama… ikisi de olmayanlar da olur.”
Barış ona baktı.
“İkisi de olmayan?”
Adam gözlerini vadiden ayırmadan konuştu.
“Yolunu arayan, görmek istediğini görür. Kaybolan… görmek istemediğini.”
Barış hemen anlayamadı.
Adam açıklamadı.
Göreme’de insanlar bazen böyle konuşuyordu.
Cevabı vermezler.
Sadece bırakırlar.
Anlayıp anlamamak sana kalır.
“Yaklaşmamalı mıyım?”
Barış sordu.
Adam hafifçe gülümsedi.
“Bazen… köpek karar verir.”
Bunu söyledi ve yavaşça aşağı indi.
Barış arkasından baktı.
Yaklaşmayı köpek belirler.
Bu söz içinin derin bir yerine indi.
Barış yeniden vadiye baktı.
Gölge hâlâ oradaydı.
Ama… sanki biraz yer değiştirmişti.
Belki birkaç adım.
Ama ne yaklaşmıştı…
ne uzaklaşmıştı.
Mesafeyi koruyordu.
Sanki fazla yaklaşmaktan da, fazla uzaklaşmaktan da kaçınıyordu.
Barış bu mesafede garip bir rahatlık hissetti.
Aynı anda bir korku da.
Bu sadece bir köpekse…
neden bu kadar etkileniyordu?
Sadece bir gölgeyse…
neden gözlerini alamıyordu?
Babasının haritası.
Mağara girişi.
Ayak sesi.
Bakış.
Ve şimdi—
vadinin ucundaki o gölge.
Şekil kazandıkça… bilinmeyen de artıyordu.
Barış yokuştan biraz indi.
O anda, köpek gibi görünen şey ilk kez açıkça hareket etti.
Koşmadı.
Kaçmadı.
Sadece yönünü değiştirdi.
Ve baktığı yön—
dün Barış’ın kaybolduğu o dar kaya yoluydu.
Barış durdu.
Tesadüf değil.
Bunu düşündü.
Sonra hemen susturdu.
Henüz erken.
Hiçbir şey kesin değil.
Ama içinde başka bir cevap… çoktan uyanmıştı.
O köpek… onu şimdi fark etmemişti.
En başından beri oradaydı.
Ve onun buraya gelmesini bekliyordu.
Barış derin bir nefes aldı.
Kuru toprağın kokusu ciğerlerine doldu.
Rüzgâr yüzüne değdi, vadiye doğru aktı.
Bir kez göz kırptı.
Gölge biraz daha uzaklaşmıştı.
Yakalamak için yakın değildi.
Ama kaybolacak kadar da uzak değildi.
Bu belirsiz mesafe…
onu yerinde tuttu.
Giderse bir şey başlayacaktı.
Gitmezse… bir şeyi kaybedecekti.
Barış bir adım daha indi.
O anda gölge durdu.
Sanki dönüp ona baktı.
Sonra tekrar yürüdü.
Vadiye doğru.
Barış onu izledi.
Çağrılmamıştı.
Havlanmamıştı.
Yaklaşmamıştı.
Yine de anladı.
Bu sadece duran bir şey değildi.
Bir yere gidiyordu.
Ve o yol…
Barış’ın bakmamayı seçtiği yere uzanıyordu.
Rüzgâr güçlendi.
Kuru otlar bir anda dalgalandı.
Gölge, vadi kıvrımında bir an durdu.
Sonra kayaların arkasına geçti.
Kayboldu.
Ama kaybolduğu yer…
bir süre ışık almamış gibi karanlık kaldı.
Bu, sıradan bir yürüyüş değildi.
Nereye gittiğini biliyordu.
Öyle görünüyordu.
