Hikaye– category –

Derinkuyu Yeraltı Şehri'nin sessizliğinde Barış babasının izlerini takip ediyor. Yeraltının derinliklerine indikçe, unutulmuş gerçek yavaşça ortaya çıkmaya başlıyor.

Zelve’nin sessiz tepelerinde Barış artık şüphe ile kesinlik arasındaki çizgiyi görebiliyordu. Köpek hâlâ oradaydı ve güneş batarken her şey değişmeye başlıyordu.

Noah dar geçidin sessizliğinde durdu. Barış, Zelve'nin unutulmuş yollarında ilerledikçe geçmişin izleri hafıza ile gerçeğin arasındaki sınırı yavaşça belirsizleştirmeye başladı.

Noah, Zelve Vadisi’nin dar çıkışında durup sessizce arkasına baktı. Yol açıktı ama Barış ilerleyemedi. Bazı mesafeler yalnızca yürüyerek aşılamaz.

The valley seemed empty, yet it felt as if someone had just left. Aynı köpek. Bu söz, Barış’ın içinde hâlâ sese dönüşmemişti. Zelve’nin çökmüş mağara geçidinden çıkınca ışık birden genişledi. Dar bir yerden dışarı çıktığı için mi, gökyüz...

Zelve’nin sessiz tünellerinde sesler geç geliyor, mesafeler yerinde durmuyor ve tanıdık bir köpek gölgelerde bekliyor. Gerçeklik yavaşça kayarken, Barış henüz yüzleşmeye hazır olmadığı bir gerçeğe doğru bir adım daha atıyor.

Zelve harabelerinin sessizliğinde Barış, orada olmaması gereken izlerle karşılaşır. Noah onu terk edilmiş taş yapıların derinliklerine götürürken, hafıza ile gerçeklik arasındaki sınır yavaş yavaş çözülmeye başlar.

Love Vadisi’nin sessizliğinde Barış sonunda gizemli köpeğin bakışlarıyla karşılaşır. Korku, hatıralar ve cevaplanmamış sorular arasında, onu geri dönüşü olmayan bir adıma götüren yol biraz daha netleşir. スラッグ

Barış o sabah bir şeyi anladı. Gerçeği bilmiyordu değil. Ona hiç söylenmemişti.

Köpek kaçmadı. Love Valley’nin sessizliğinde Barış, yaşlı bir adamdan tuhaf bir söz duyar: “İnsanlar o köpeği izlemez. Köpek insanları izler.” Merak ve tedirginlik arasında kalan Barış, bir adım daha ileri gider.