Kapadokya– tag –

Derinkuyu Yeraltı Şehri'nin sessizliğinde Barış babasının izlerini takip ediyor. Yeraltının derinliklerine indikçe, unutulmuş gerçek yavaşça ortaya çıkmaya başlıyor.

Zelve’nin sessiz tepelerinde Barış artık şüphe ile kesinlik arasındaki çizgiyi görebiliyordu. Köpek hâlâ oradaydı ve güneş batarken her şey değişmeye başlıyordu.

Noah dar geçidin sessizliğinde durdu. Barış, Zelve'nin unutulmuş yollarında ilerledikçe geçmişin izleri hafıza ile gerçeğin arasındaki sınırı yavaşça belirsizleştirmeye başladı.

Noah, Zelve Vadisi’nin dar çıkışında durup sessizce arkasına baktı. Yol açıktı ama Barış ilerleyemedi. Bazı mesafeler yalnızca yürüyerek aşılamaz.

Zelve harabelerinin sessizliğinde Barış, orada olmaması gereken izlerle karşılaşır. Noah onu terk edilmiş taş yapıların derinliklerine götürürken, hafıza ile gerçeklik arasındaki sınır yavaş yavaş çözülmeye başlar.

Köpek kaçmadı. Love Valley’nin sessizliğinde Barış, yaşlı bir adamdan tuhaf bir söz duyar: “İnsanlar o köpeği izlemez. Köpek insanları izler.” Merak ve tedirginlik arasında kalan Barış, bir adım daha ileri gider.

Barış, Aşk Vadisi’nde gizemli köpekle bir kez daha karşılaşır. Vadinin sessizliği, yaşlı bir adamın sözleri ve açıklanamayan bir his, onu gördüklerinin gerçekten ne olduğunu sorgulamaya iter.

Rüzgâra ters yönde sallanan otlar. Karanlıktan gelen ayak sesleri. Ve açıklanamayan bir gölge. Barış, Göreme’nin sessiz gecesinde artık görmezden gelemeyeceği bir varlığın izlerini hissetmeye başlar.

Göreme'nin alacakaranlığında Barış, bir köpeği andıran bir gölge fark eder. Ancak gölgeyi oluşturan hiçbir şey görünmemektedir. Geride kalan izler ve sessiz bir huzursuzluk, onu yeni bir seçime doğru sürükler.

Gölgenin aynı yerde yeniden belirmesi Barış'ı durdurdu. Diğer yolcular yalnızca manzarayı görürken, o sessiz varlığın bıraktığı huzursuzluğu görmezden gelemedi.