duygusal yolculuk– tag –

Noah dar geçidin sessizliğinde durdu. Barış, Zelve'nin unutulmuş yollarında ilerledikçe geçmişin izleri hafıza ile gerçeğin arasındaki sınırı yavaşça belirsizleştirmeye başladı.

Noah, Zelve Vadisi’nin dar çıkışında durup sessizce arkasına baktı. Yol açıktı ama Barış ilerleyemedi. Bazı mesafeler yalnızca yürüyerek aşılamaz.

Zelve’nin sessiz tünellerinde sesler geç geliyor, mesafeler yerinde durmuyor ve tanıdık bir köpek gölgelerde bekliyor. Gerçeklik yavaşça kayarken, Barış henüz yüzleşmeye hazır olmadığı bir gerçeğe doğru bir adım daha atıyor.

Köpek kaçmadı. Love Valley’nin sessizliğinde Barış, yaşlı bir adamdan tuhaf bir söz duyar: “İnsanlar o köpeği izlemez. Köpek insanları izler.” Merak ve tedirginlik arasında kalan Barış, bir adım daha ileri gider.

Sabah her şeyi açıklamayı kolaylaştırmalıydı. Ama uzaktan gelen bir havlama, göz ucuyla görülen bir gölge ve küçük bir kâğıt parçası, Barış’ı cevaplayamadığı bir soruya yeniden yaklaştırdı.

Ankara'dan ayrılan Barış, Göreme'ye ulaşır. Sessiz taş vadilerinin ve yabancı gölgelerin arasında, henüz görünmeyen bir şeyin onu beklediğini hissetmeye başlar.

Ankara’nın sessiz tepelerinde Barış ilk kez gitmenin ağırlığını hissetti. Rüzgâr yalnızca arkasından esiyordu ve şehir aşağıda sessizce uzaklaşıyordu.

Ulus’un sessiz sabahında Barış istasyona doğru yürürken, ilerlemek mi yoksa geri dönmek mi istediğine hâlâ karar veremiyordu.

Kızılay’daki kalabalığın içinde herkes bir yere gidiyordu. Yalnızca Barış, hangi yöne ilerlemesi gerektiğini hâlâ bilmiyordu.

Ankara’nın sessiz sabahında Barış, babasının geride bıraktığı sessizliği yavaş yavaş fark etmeye başlar.